Piękno w stosunkach rzeczy pomiędzy sobą cz. 14

Tak wiec ustalono w pojęciach klasycyzmu i romantyzmu dwa odcienie piękności; pierwsza jest pełną i wymierną, druga nieokreśloną, w obudzaniu marzycielskiej uczuciowości cel swój główny widzącą.

Dla czaru, który tkwi w nieokreśloności, obudzającej samoistną pracę fantazji, dla tych miękkich uczuć i wzruszeń, które się wiążą z nieokreślonym upodobaniem, ma romantyzm wiele powabu, a dla niektórych nawet faz w rozwoju umysłu i serca np. dla młodzieży, dla przyjaciół mglistości, dla usposobień czułostkowych, ma go więcej, niżeli piękność klasyczna, która w podobnych razach wydaje się za zimną. Niezbadana nieskończoność otwierać się zdaje w romantyzmie; czy prowadzi ku pełni, czy próżni, na razie nikt nie wie. Panują w nim wszechwładnie uczucia i fantazja, podczas gdy skończoność klasyczna wymaga zamknięcia się w jasnych, ściśle oznaczonych granicach. Piękność romantyczna sama w sobie, nie może się mierzyć z klasyczną; ta zawsze zostanie celem. Każda epoka usiłująca zdobyć nowe, jeszcze nieujęte w pełni ideały, nadaje swym utworom takie romantyczne piętno.

Comments
  1. 5 miesięcy ago